اگر بخواهم از میان تمام متقاضی‌هایی که تا امروز فرصت همکاری با آن‌ها را داشته‌ام، یک نفر را به عنوان نماد واقعی پشتکار معرفی کنم، بدون تردید نام سیاوش عظیم محسنی را می‌برم.

سیاوش در سال 2024 با ما قرارداد بست؛ زمانی که هنوز ترم هفتم دانشگاه بود و تحصیلش به پایان نرسیده بود. از همان ابتدا می‌دانستیم که مسیر اپلای او، به‌خصوص از نظر زمان‌بندی، ساده نخواهد بود. چون در یک دانشگاه دولتی تحصیل می‌کرد و پس از فارغ‌التحصیلی باید ابتدا مراحل آزادسازی مدرک را طی می‌کرد؛ فرآیندی که معمولاً زمان‌بر است و تازه از تیرماه امکان شروع آن فراهم می‌شد.

بسیاری از متقاضی‌ها در چنین شرایطی ناامید می‌شوند یا تصور می‌کنند دیگر شانسی برای رسیدن به ددلاین‌ها ندارند، اما سیاوش دقیقاً برعکس عمل کرد. با پیگیری خستگی‌ناپذیر و پشتکاری مثال‌زدنی، تمام مراحل اداری را دنبال کرد و اتفاقی که معمولاً هفته‌ها یا حتی ماه‌ها زمان می‌برد، برای او تنها در یک هفته به نتیجه رسید و موفق شد اصل مدرکش را برای ارائه به سفارت دریافت کند.

اما درست زمانی که همه چیز آماده بود، اتفاقی افتاد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.

آن سال، اولین سال همکاری ویزامتریک با سفارت ایتالیا برای امور ویزای تحصیلی بود. در حالی که سیاوش تمام مدارکش را آماده کرده بود و پس از پشت سر گذاشتن چالش‌های آزمون و مصاحبه، موفق شده بود پذیرش دانشگاه میلان را در رشته علوم کامپیوتر دریافت کند، ویزامتریک بدون هیچ اطلاعیه قبلی وقت‌دهی را متوقف کرد و او، مانند بسیاری از متقاضیان آن سال، از ادامه مسیر باز ماند.

برای هر کسی، چنین اتفاقی می‌توانست پایان ماجرا باشد؛ اما نه برای سیاوش.

سال بعد دوباره از ابتدا مسیر اپلای را آغاز کردیم. برای همان رشته، همان دانشگاه و همان هدف. خوشبختانه پذیرش دانشگاه بار دیگر خیلی سریع صادر شد، اما این بار سیاوش تجربه سال قبل را با خودش داشت.

به محض اینکه وقت‌های سفارت باز شد، حتی قبل از اینکه همه مدارکش کامل آماده باشد، بلافاصله وقت سفارت را رزرو کرد. این تصمیم هوشمندانه باعث شد در سالی که بسیاری از متقاضیان به دلیل کمبود وقت سفارت موفق به دریافت ویزای ایتالیا نشدند، او ویزایش را دریافت کند و بالاخره راهی ایتالیا شود.

یکی از ویژگی‌هایی که همیشه از سیاوش در ذهنم مانده، حضور همیشگی و پاسخگویی فوق‌العاده سریع او بود. تقریباً همیشه آنلاین بود و هر مدرک یا هر اقدامی که لازم بود، در کوتاه‌ترین زمان ممکن انجام می‌شد. شاید همین سرعت عمل، در کنار پشتکار و ناامید نشدنش، یکی از مهم‌ترین دلایلی بود که باعث شد بعد از تمام اتفاقات غیرقابل پیش‌بینی سال اول، در نهایت به هدفش برسد.

پرونده سیاوش برای من همیشه یادآور این نکته است که گاهی موفقیت فقط به داشتن رزومه خوب یا پذیرش دانشگاه وابسته نیست؛ بلکه کسانی به مقصد می‌رسند که حتی بعد از یک شکست خارج از اختیارشان، دوباره از اول شروع می‌کنند و تا رسیدن به نتیجه دست از تلاش برنمی‌دارند. خوشحالیم که در تمام این مسیر، همراه او بودیم و امروز می‌بینیم که در دانشگاهی که از ابتدا آرزویش را داشت، مشغول تحصیل است.