خانم شیما انجیلی از آن متقاضی‌هایی بود که از همان شروع مسیر، انگیزه‌اش کاملاً با یک هدف شخصی و عمیق گره خورده بود؛ همسرش سال قبل به ایتالیا مهاجرت کرده بود و برای او گرفتن پذیرش فقط یک موفقیت تحصیلی نبود، بلکه قدمی مهم برای دوباره کنار هم قرار گرفتن بود.
در جلسات اول، نگرانی و استرسش کاملاً قابل‌درک بود، اما در کنار آن، اراده و جدیتی داشت که باعث می‌شد هیچ مرحله‌ای را ساده نگیرد و برای آماده‌سازی پرونده با دقت با من همراه باشد.
یکی از حساس‌ترین بخش‌های پرونده، گپ تحصیلی ایشان بود؛ بخشی که نیاز داشت با مدارک مناسب، توضیحات منطقی و یک روایت منسجم تقویت شود و ما قدم‌به‌قدم کنار هم برای آماده‌کردن آن تلاش کردیم.
در طول مسیر، هر مدرکی که لازم بود با پیگیری تهیه می‌کرد، درباره جزئیات سؤال می‌پرسید و حتی در روزهایی که نگرانی نتیجه بیشتر می‌شد، اجازه نداد استرس باعث شود از ادامه راه عقب بکشد.
روزی که اولین پذیرش ایشان صادر شد، لحظه بسیار شیرینی بود؛ وقتی خبر را به او دادم، خوشحالی و هیجانش کاملاً نشان می‌داد که این نتیجه برایش چقدر ارزش دارد و چه فشار زیادی را تا آن روز تحمل کرده است.
البته دریافت پذیرش پایان مسیر نبود و مرحله ویزا همچنان با انتظار، نگرانی و روزهای پراسترسی همراه بود، اما خانم انجیلی تا آخرین مرحله صبور ماند و با همان همکاری و مسئولیت‌پذیری ابتدای کار، مسیر را ادامه داد.
در نهایت، خبر صدور ویزای او پایان خوش مسیری شد که با امید، پشتکار و اعتماد شکل گرفته بود؛ مسیری که برای من هم یادآور این بود که پشت هر پرونده، فقط چند مدرک و فرم وجود ندارد، بلکه یک زندگی، یک انتظار و یک آرزوی بزرگ قرار گرفته است.